وصف بهشت 1

لَذّاتُها لاتُمَلُّ وَمُجتَمِعُها لایَتَفَرَّقُ وَسُکّانُها قد جاوَروا الرَّحمنَ وَقامَ بَینَ اَیدیهِمُ الغِلمانُ بِصِحافٍ مِن الذَّهبِ فیها الفاکِهَه والرَّیحانُ؛

لذتها و خوشیهای بهشت دل را نمیزند، انجمن آن از هم نمیپاشد، ساکنانش در پناه خدای رحمانند و در برابر آنان غلامانی با طبقهای زرین پر از میوه و گلهای خوشبو ایستادهاند.

امالی طوسی، ج۱، ص۲۹، ح۳۱